..

Geen blote voetjes in het zand:Geen blote voetjes in het zand’ is het vervolg op de succesvolle bundel ‘Geen blote voetjes in het gras’, samengesteld door stichting Lieve Engeltjes, de Nederlandstalige contactgroep voor mensen die te maken hebben met het verlies van een kind.

‘Geen blote voetjes in het zand’ bevat 48 verhalen waarin ouders en overige betrokkenen eenieder laten meekijken in hun wereld, de wereld waarin zij een kind moeten missen. Door de herkenning die uit deze verhalen spreekt, hopen de schrijvers troost te kunnen bieden aan lotgenoten, maar zeker ook een handvat aan te reiken aan mensen die lotgenoten willen steunen.

In de diepste lagen van mijn ziel
waar niemand komen kan
heb ik je zachtjes neergelegd
getroost, gestreeld, lieve woordjes gezegd
je gezichtje gekust
mezelf verloren in jouw eeuwige rust.

 Er zijn voor jou: Jongeren en dood: meer dan we willen worden ze ermee geconfronteerd, maar in de klas en thuis is het soms moeilijk om woorden te vinden voor het verdriet
- Ontstaan vanuit de creatieve workshops die claire rond verlieservaringen organiseert
- Met tekeningen en schilderijen die jongeren tijdens de workshops hebben gemaakt
- Met inspirerende teksten en ruimte om de eigen gevoelens en gedachten te ordenen
- Dit boek bevat ook veel materiaal dat perfect bruikbaar is voor scholen.
'We leven in een tijd dat kinderen en jongeren steeds vaker en vroeger geconfronteerd worden met de dood van iemand die zeer nabij is. En het is zeker niet altijd oma of opa die het eerst wegvalt. Gelukkig leven we ook in een tijd waarin men er steeds meer van bewust wordt dat de dood en het verdriet dat daarmee gepaard gaat een plaats moeten krijgen. En dat kinderen en jongeren het recht hebben om op hun manier het verlies te verwerken. Met alle gevoelens die daarbij horen. Van ontreddering, boosheid en pijn, tot opluchting, spijt, verdriet en zelfs blijdschap. Er zijn voor jou doet recht aan al die tegenstrijdige emoties, die soms merkwaardig dicht bij elkaar liggen. Tegelijk heeft rouwtherapeute claire vanden abbeele oog voor de machteloosheid waarmee ouders, leraars en andere volwassenen zich geconfronteerd zien. Zonder in grootse theorieën te vervallen, geeft zij plaats aan het rouwproces van kinderen, jongeren én volwassenen, en reikt ze concrete instrumenten aan om het verdriet te verwerken.'

En opeens is alles anders: 'Lieve mama, Ik moest opeens huilen. Toen zei de juf: Schrijf je mama maar een brief, dat helpt. Maar ze kan toch niet meer lezen? vroeg ik.
Misschien weet ze wel wat je schrijft. Op de een of andere manier.'

'Lieve mama,
Misschien krijg ik later ook nog wel eens kinderen. Dan ben ik moeder en jij eigenlijk hun oma en dan mogen ze dit later lezen en weten ze wie jij was: de allerliefste mama van de hele wereld!
En nu ga ik rolschaatsen met Augustien. Dag mam!'

Marieke is tien jaar. Ze schrijft brieven aan haar moeder, die plotseling overleden is. Zo leert ze leert omgaan met haar verdriet. Gelukkig zijn er mensen die haar steunen. Uiteindelijk durft Marieke weer plezier te hebben.

Door je verdriet heen groeien: In ieder mensenleven komen onafwendbaar momenten van verlies voor: het sterven van je ouders, naaste familieleden, kinderen; vervreemding van je partner; werkloosheid, arbeidsongeschiktheid. Om na zulke gebeurtenissen verder te kunnen, is het noodzakelijk om jezelf te hervinden en het geleden verlies een plaats te geven in je leven. Dat is een moeizaam proces, waarbij anderen je terzijde kunnen staan, maar ook niet meer dan dat. Dit boek kan je tot steun zijn in je eenzame strijd tegen verdriet. Het laat zien hoe anderen door hun verdriet heen groeiden naar een nieuw, vaak zelfs dieper perspectief.

Dood het laatste stadium van innerlijke groei: Door gesprekken met direct betrokkenen en het nagaan van opvattingen over de dood in andere culturen tracht de schrijfster taboes hierover te doorbreken.

Doei roos ik zal je missen: Ergens op een begraafplaats in Amsterdam liggen meer dan honderd steentjes begraven. Kiezelstenen waar kinderen woorden op hebben geschreven: verwelken, of auto, of zondag. Het zijn woorden uit hun eigen gedicht over afscheid nemen - van iets, of van iemand. Meer dan dertig van die gedichten staan in dit boek. 'Doei roos ik zal je missen' is een boek voor kinderen, ouders en leerkrachten. Het laat zien dat afscheid nemen bij het leven hoort. En hoe indringend en fantasievol kinderen daarmee kunnen omgaan.

 

Derk Das blijft altijd bij ons: De dieren missen Derk Das heel erg na zijn dood, maar als ze over hem praten is hij toch een beetje bij hen.

De leegte achter je laten: Bij het verlies van een dierbare weten mensen in het algemeen vaak niet wat ze kunnen verwachten fo hoe ze met hun verdriet moeten omgaan. Dit boek kan de lezer helpen om sneller en beter door het rouwproces heen te komen en met een dieper begrip terug te keren tot het leven. Het wil bijvoorbeeld ouders die hun kind verloren hebben, helpen het rouwproces te begrijpen en zich weer te richten op een productief leven. Het behandelt de drie stadia van rouw- schok, ontreddering en herstel - en geeft nuttige informatie over het hele proces. Het gaat in op het gevoelsmatig loslaten van je kind en de veranderingen die in relaties optreden door de dood van een kind. Maar de meeste aandacht gaat uit naar een nieuw begin hoe een ouder na deze verpletterende gebeurtenis weer iets in zijn of haar leven kan gaan opbouwen. De leegte achter je laten geeft praktische richtlijnen en benaderingswijzen voor het verwerken van rouw. Het is vooral bestemd voor ouders, maar ook therapeuten en andere hulpverleners kunnen er waardevolle informatie in vinden. de lezer wordt erdoor geinspireerd om weer overeind te krabbelen en verder te gaan.

De kunst van het afscheid nemen: De kunst van het afscheid nemen is een kunstzinnig verslag van een afscheidsproces, weergegeven in woord en beeld. De rode draad is niet het lijden, maar de liefde, die mensen hoop en troost biedt. Het wil een anker zijn voor al wie troost zoekt of troost wil geven.

De goudvis is met vakantie: Eerlijk, ontroerend en troostrijk

Voor elke ouder komt er een moment waarop je met je kinderen moet praten over de dood. Wat zeg je als de goudvis sterft? Draai je er omheen of vertel je de waarheid? En wat doe je als opa of oma overlijdt? Voor Patty Dann is het zelfs nog moeilijker: bij haar man Willem, een veertiger, wordt een hersentumor ontdekt die niet meer behandeld kan worden. De artsen geven hem nog een jaar, twee op zijn hoogst. Ze worstelt met de vraag hoe ze haar driejarige zoon Jake het best kan helpen omgaan met de ziekte en het verlies van zijn vader. Met behulp van een kinderpsycholoog en gesteund door haar beste vrienden vertelt ze hem wat er aan de hand is. Ze neemt hem bij de hand terwijl zijn vader steeds zieker wordt en ten slotte de strijd verliest.

Bewust leven bewust sterven: Sterven en het rouwproces daarna behoren tot de meest ontzagwekkende menselijke ervaringen, en in het Westen hebben we geleerd voor die ervaring terug te schrikken. Al te vaak is de dood voor ons een zware, moeilijk te dragen last. in andere culturen is er naast verdriet ruimte voor verdieping, aandacht en positieve gevoelens, en daar kunnen wij van leren.
Een van de opmerkelijke dingen die gebeuren als we de dood onder ogen moeten zien, is de onontkoombare intensiteit van onze aandacht. Veel wordt verhelderd. De dood dwingt ons, vaak pas op het allerlaatst, om de totaliteit van het leven te ervaren. Maar die bijzondere ervaring hoeft niet beperkt te blijven tot één ultiem moment, Met ontroerende getuigenissen en praktische oefeningen laat Stephen Levine zien hoe bewust sterven zin krijgt door bewust leven.

Alsof je er nog bent: Er heerst vaak een sfeer van verlegenheid als we iemand aan de dood verliezen en afscheid moeten nemen. De teksten in deze bundel geven stem aan de verwarring en het verdriet. Alsof je er nog bent bevat teksten voor verschillende fasen van het afscheid-nemen zelf, en voor de periode erna.

Als ik troost kan zijn

- Het perfecte cadeauboek voor mensen die rouwen
- Het boekje dat je woorden van troost kracht bij zet
- Met teksten van een veelgelezen en gewaardeerd auteur
- Volledig geïllustreerd met schilderijen van claire vanden abbeele zelf

'Ik leer de kunst van het danken
om wat was, is en komen zal.
Ik leer leven
dag na dag.'
Als ziekte, afscheid, verlies van het vertrouwde ons leven doorkruist wordt alles anders. Vooral dan hebben we nood aan woorden, gebaren, herinneringen die ons helpen onszelf terug te vinden. Als ik troost kon zijn is een boek voor hen die geconfronteerd worden met de schaduw van het leven én voor hen die kwetsbaar in het leven durven staan.

Als ik er niet meer ben: Als je weet dat je niet lang meer te leven hebt - hoe vertel je dat aan je kinderen? Wanneer ga je er met ze over praten? Moet je je kinderen beschermen of juist overal in betrekken?

Als een geliefde sterft ..: Als een geliefde sterft is de schok meestal zo groot, dat het niet echt tot ons doordringt wat er allemaal gebeurt.
We zien het wel, maar beseffen het niet. Pas later, wanneer we ons gaan realiseren dat het echt waar is dat onze geliefde nooit meer terugkomt, komen de gevoelens naar boven die zijn of haar dood in ons hebben opgeroepen.
En dan begint de lange weg van het doorleven van het verdriet en de eenzaamheid.
Voor velen is deze periode ook de tijd waarin we allerlei vragen gaan stellen zoals: wat is de dood eigenlijk? We willen weten en begrijpen.
En daarom is juist deze periode van verdriet dikwijls ook het begin van een nieuwe, spirituele levensweg.
Met onze gevoeligheid kunne we aanvakelijk de weg van onze geliefde aan de overkant van de dood nog heel goed volgen.
Maar hoe verder deze reist, hoe ijler de verbinding wordt, En dan voelen we ons pas echt alleen. Sommige mensen hebben het nodig om veel te praten, anderen juist niet. Maar wat onze persoonlijke houding hierin ook is, voor bijna iedereen betekent het verwerken van het verdriet het gaan door een donkere tunnel, waarin je soms geen hand voor ogen kunt zien. Pas voorbij het diepste donker begint er weer wat licht te dagen, kunnen wij ons weer heel voorzichtig, stap voor stap, openen voor het leven. En wanneer het einde van de tuunel in zicht komt, ben jij op die lange tocht door het donker tot een ander

Afscheid van Moeder: Als iemand die je dierbaar is, sterft, sta je oog in oog met een van de meest ingrijpende gebeurtenissen in een mensenleven. Heel wat herinneringen komen dan boven. Relaties tussen broers en zussen, tussen kinderen en ouders, met vrienden en vriendinnen, krijgen een nieuwe betekenis.
In Afscheid van moeder beschrijft Manu Keirse zijn persoonlijke ervaringen tijdens de tien maanden durende ziekte van zijn moeder en bij haar sterven.
Het boek hielp inmiddels vele tienduizenden lezers hun gevoelens en ervaringen te ordenen en beter te leren begrijpen. Op een serene manier omgaan met ziekte en verlies kan een manier zijn om de dood om te vormen tot iets wat nieuwe levenskracht geeft.

Afscheid nemen Moet ik nu huilen?: Hoe kun je kinderen en jongeren met autisme begeleiden bij een overlijden? Dit boek is bedoeld om ouders, verzorgers, leerkrachten en andere betrokkenen bij die begeleiding te helpen.
Kinderen leren aan het leven zelf. Ook over de dood leren ze in hun eigen leefwereld. Als kinderen of jongeren echter autisme of een daaraan verwante stoornis hebben, dan gaat dat leren veel trager. Hun begrip van sociale interactie is beperkt en daardoor is het voor hen vaak moeilijk om de dood te begrijpen.
Van onze kant hebben wij moeite om een kind met autisme te begrijpen. Daarom rijzen er vragen over autisme en de dood. Voelen kinderen met autisme wel verdriet? Nemen ze alles letterlijk? Hebben ze door wat er aan de hand is?
Dit boek geeft uitleg over autisme en autistische stoornissen en gaat in op wat dood en rouw voor kinderen met autisme betekent. Hoe informeer je hen? En hoe betrek je hen bij de gebeurtenissen en rituelen?

Martine Delfos staat bekend om haar deskundigheid op het het gebied van autisma en rouverwerking.
Riet Fiddelaers-Jaspers heeft vele publicaties op het gebied van kinderen, jongeren en rouw op haar naam staan.